Duży szwajcarski pies pasterski

Dane ogólne 

Długość życia: 10-12 lat
Pies wzrost: 65-72 cm
Pies waga: ok 60 kg
Suka wzrost: 60-68 cm
Suka waga: ok 50 kg 

Opis rasy Duży Szwajcarski Pies Pasterski to rasa bardzo stara, najprawdopodobniej wywodząca się od olbrzymich mastiffów armii rzymskiej. W czasach współczesnych oficjalnie zostaje uznana w 1909r. Do lat 40 XX wieku szwajcary spotykane były tylko w Szwajcarii.
Duże Szwajcarskie Psy Pasterskie przez wieki wykorzystywano jako psy stróżujące, zaganiające bydło oraz pociągowe i juczne – nazywano je nawet „końmi ludzi ubogich”. Obdarzone wspaniałym węchem do dziś sprawdzają się jako psy lawinowe. Są również powszechnie cenionymi, zrównoważonymi psami rodzinnymi.
Charakter
Szwajcary to psy o umiarkowanym temperamencie i łagodnym usposobieniu. Potrzebują dużo miłości i bliskiego kontaktu ze swoja rodziną, w życiu której czynnie uczestniczą. Nie mają skłonności niszczycielskich. Absolutnie nie nadają się do trzymania w kojcu.
Są bardzo oddane, opiekuńcze i ciepłe. W kontaktach z dziećmi cierpliwe i tolerancyjne.
W stosunku do obcych nieufne. Doskonale sprawdzają się jako stróże. Można się przy nich czuć bezpiecznie, nie poleca się jednak szkolenia ich w kierunku obrony. Potężna budowa i niski głos z pewnością budzą wystarczający respekt. Nie są agresywne, jednak w przypadku skrajnej konieczności zawsze staną w obronie swojego pana.
Szwajcary nie mają instynktu myśliwskiego. Podczas spacerów nie oddalają się zanadto od właściciela. Często kontrolują jego obecność.
Szwajcary mają duże poczucie obowiązku i bardzo starają się być przydatne człowiekowi. Lubią pracować. Są przy tym ogromnie łase na pochwały i pieszczoty. Są wytrwałe i mogą się wiele nauczyć, ale ćwiczenia nie powinny być zbyt monotonne lub przydługie. Akceptują inne psy i zwierzęta domowe.
Aktywność
Szwajcary nie są wybitnymi sportowcami. Są to psy mocne, silne i wytrzymałe, ale nie będą odpowiednimi towarzyszami podczas biegania czy jazdy na rowerze. Nie są szybkie, tak jak np. owczarki. W zasadzie preferują długie, spokojne spacery. Są bardzo dobrymi psami dla ludzi średnio aktywnych. Świetnie sprawdzają się jako psy pociągowe – z zapałem i radością ciągną wózki lub sanki. Można je wyszkolić na psy tropiące. 

Wychowanie
Duży Szwajcarski Pies Pasterski wymaga konsekwentnego, ale pełnego cierpliwości postępowania. Surowe traktowanie doprowadzi tylko do wypaczenia jego charakteru. Szwajcar powinien wyrastać w zrównoważonym środowisku, w którym będzie mógł nawiązać silną więź z rodziną. Nie powinien być izolowany ani prowadzony metodą „twardej ręki”. Musi jednak jasno wiedzieć co wolno, a czego nie. Niewłaściwe postępowanie może złamać jego wrażliwą psychikę, doprowadzić do utraty zaufania w stosunku do właściciela i w konsekwencji wywołać zachowania niepożądane.
Zdrowie i pielęgnacja
Współczesne szwajcary uchodzą za rasę dość zdrową i odporną. Mogą jednak cierpieć na przypadłości typowe dla dużych ras, takie jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, kontuzje. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia dysplazji u przyszłych pokoleń, należałoby do hodowli dopuszczać osobniki przebadane i zdrowe. Prześwietlenie w kierunku dysplazji powinno być obligatoryjne dla kandydatów na „rodziców”. Szwajcary dość łatwo ulegają kontuzjom. Do końca pierwszego roku życia nie powinny być przeforsowywane, najlepiej, aby biegały tyle na ile same mają ochotę.
Jak większość dużych ras "szwajcary" mogą mieć skłonność do skrętu żołądka. Lepiej jest podawać do jedzenia mniejsze porcje, a częściej. Dorosłe psy powinny jeść przynajmniej dwa razy dziennie, o ile nie trzy. Są bardzo łakome (!) i dość łatwo przybierają na wadze. Bezpośrednio po jedzeniu nie powinny szaleć. Na pewno trzeba stosować karmę bardzo dobrej jakości, zwłaszcza w okresie wzrostu psa. Dieta uzupełniana jest także o preparaty wpływające na prawidłowy rozwój stawów.
Duży Szwajcarski Pies Pasterski nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Wystarcza okazjonalne szczotkowanie w celu usunięcia martwego i luźnego włosa.
Duży Szwajcarski Pies Pasterski to piękny i imponujący, czuły i wrażliwy, silny i pracowity towarzysz człowieka.

Dogue de Bordeaux

Dane ogólne
Długość życia: 7-10 lat

Pies wzrost: 60-68 cm
Pies waga: min 50 kg
Suka wzrost: 58-66 cm
Suka waga: min 45 kg

Opis rasy

Dogue de Bordeaux jest psem obronno -stróżującym. Zrównoważony i bezpieczny. Interweniuje w sytuacji autentycznego zagrożenia. Nigdy nie atakuje znienacka i bez ostrzeżenia. Doskonale ocenia sytuację , a w momencie faktycznego niebezpieczeństwa jest stanowczy. Sam na sam - ostrożny i nieco nieufny w stosunku do obcych, ale w obecności swojego właściciela przyjazny i radosny.

To pies bardzo ‘’rodzinny’’. Potężny w swojej budowie i wyglądzie lecz wbrew pozorom bardzo delikatny i wrażliwy. W odchowywaniu szczenięcia tej rasy nie można ‘’ brać urlopu’’ nawet na jeden dzień. Bardzo ważne jest pierwsze 10-12 miesięcy jego życia. Jeśli poświęcisz mu swój czas do maksimum w tym okresie to zaprocentuje to na przyszłość w wyglądzie i charakterze twojego przyjaciela. A przyjaźń jego jest wielka i szczera , na dobre i na złe. Pies bardzo pamiętliwy. Jeżeli ktoś zrobi mu jakąś krzywdę bądź kontakt z daną osobą kojarzy mu się z czymś niemiłym to zapamięta mu to na całe życie i niczym nie da się przekupić.
Szczenię jak i dorosły pies tej ras jest bardzo wymagający pod względem żywienia. Nie preferuję tu żadnego rodzaju pokarmu. Może to być sucha karma ale zawsze doskonałej jakości lub tradycyjna – gotowana ( mięso + ryż lub makaron + jarzyny ). Przy dużych skłonnościach tej rasy do alergii pokarmowych bardzo ważne jest dobranie odpowiedniej karmy dobrze tolerowanej przez naszego psa. Poszukiwania mogą trwać dość długo ale nie zniechęcaj się bo to bardzo ważne. Szczenięta tej rasy ( jak wszystkie molosy ) rosną bardzo szybko i trzeba nadążyć z podażą wszystkich składników pokarmowych, witamin, mikro- i makroelementów aby nie dopuścić do niedoborów tych elementów w organizmie.
Do roku pies ma być doskonale odżywiony ale nie otłuszczony. Zbyt duża waga w młodym wieku powoduje nadmierne obciążenie stawów, mięśni i ścięgien co w konsekwencji prowadzi do nieodwracalnych deformacji w układzie kostnym i do częstych kontuzji aparatu ruchu. Pamiętaj o stosowaniu preparatów ograniczających możliwość wystąpienia dysplazji stawów ( np. Caniviton , Arthroflex itp.). W pierwszym roku życia DdB ma mieć sylwetkę sportową, dobrze umięśniony i swobodny w ruchu. Nieco więcej masy może nabierać po osiągnięciu dojrzałości tj. ok.2 lat.
DdB jest psem bardzo inteligentnym, ale jednocześnie ogromnie uparty. Stosunkowo trudny do ułożenia ciężko poddaje się szkoleniu.
Wielki przyjaciel rodziny, bezwzględnie potrzebujący częstego kontaktu i obcowania z człowiekiem. Może przebywać długo na zewnątrz np. w ogrodzie ale musi zawsze mieszkać w domu. Bardzo źle znosi samotność. Można go jednak przyzwyczaić do tego aby kilka godzin w ciągu dnia przebywał sam w domu np. gdy cała rodzina jest poza domem w pracy czy w szkole. trzeba mu to jednak zrekompensować dłuższym spacerem i poświęceniem mu większej uwagi po powrocie do domu. Te psy nie są hałaśliwe , szczekają tylko wtedy gdy zaistnieje taka potrzeba. Psy tej rasy absolutnie nie mogą być trzymane w kojcu. Nieodwracalnie ucierpi na tym ich psychika.
Chętnie podróżują samochodem. Ponieważ jak wszystkie molosy źle znoszą upały bardzo ważne jest aby samochód był wyposażony w klimatyzację. Znam kilka przypadków , gdy wejście w posiadanie psa tej rasy wymusiło na właścicielu zmianę samochodu na kombi z klimatyzacją.
Jeśli zdecydujesz się na szczenię DdB to wiedz, że to nie tylko kwestia kupna takiego psa ( 2500 -3000 PLN ) ale także, a może przede wszystkim możliwość jego utrzymania bo decyzja zapada na całe psie życie!!!

Dog niemiecki

Dane ogólne 

Długość życia: 8-10 lat
Pies wzrost: od 80 cm
Pies waga: śr 80 kg
Suka wzrost: od 72 cm
Suka waga: śr 55 kg

Opis rasy

Dog niemiecki to bardzo duży pies, ale o doskonale proporcjonalnej sylwetce, z pięknie rzeźbioną, wyrazistą, długą i wąską głową, osadzoną na długiej i suchej szyi. Przy swojej dużej masie nadspodziewanie zwinny i szybki, co zawdzięcza udziałowi charta wśród swoich przodków, choć głównym protoplastą rasy jest, jak wiadomo, dog tybetański. Ten piękny pies budową zbliżony omal do ideału, w postawie przypominający antyczną rzeźbę, uważany jest za Apolla psiego rodu. Piękno sylwetki łączy się ze wspaniałym charakterem psa. To pies o wysokim progu pobudliwości a więc opanowany, zrównoważony, odważny i karny. Doskonały pies rodzinny, świetny opiekun dzieci, pozbawiony agresywnych zachowań. Jest to pies łagodny, którego cechuje obojętna rezerwa w stosunku do obcych, a wielkie przywiązanie do swych właścicieli. Przebywając w bliskim i stałym kontakcie z człowiekiem, dog uczy się łatwo, nawet jeśli nie jest to ściśle profesjonalne szkolenie, a jedynie codzienna „rozmowa” psa i Pana/Pani. Może spełniać rolę psa obrończego do czego predysponują go zarówno pokaźne rozmiary jak i zdecydowanie w działaniu, w chwilach zagrożenia.

Dogi doskonale czują się w mieszkaniu wśród ludzkiej rodziny. Nie są kłopotliwe, wybiegane na spacerze, w domu zachowują się jak przystało na rasę, z dużym spokojem i opanowaniem. Mało szczekają, przez co nie są hałaśliwe i nie stanowią problemów dla sąsiadów, niekoniecznie lubiących psy. Natomiast ze względu na krótką, pozbawioną pod szerstka sierść, dogi przebywające w kojcu przez cały rok, muszą mieć ogrzewane zimą pomieszczenia. Absolutnie nie może być w kojcu sam, jeden pies! Pies jest zwierzęciem stadnym i nie może przebywać w samotności! Ogrzewany zimą kojec tylko wtedy, jeśli mamy minimum dwa psy! Przy takim sposobie trzymania dogów, musimy jednak zapewnić im jak najwięcej kontaktu z ludźmi. Spacery, zabawa, nauka. Kojcowe psy powinny mieć prawo do przebywania i w domu, choć czasowo. Tylko pies towarzyszący człowiekowi, okaże nam swą wielką miłość i przywiązanie! Ale chyba dlatego trzymamy psy, aby cieszyć się z tego, że z nami są! Dog nigdy nie powinien być traktowany jako ozdoba posesji! Trzymany sam, nawet w idealnym kojcu, będzie smutny, apatyczny, mało komunikatywny.

Dog niemiecki jak większość bardzo dużych psów, nie jest psem długowiecznym, żyje średnio 8-10 lat. Predyspozycje tego dużego psa do występującego skrętu żołądka, mogą jeszcze skrócić długość jego życia. Jednak, poprzez ściśle przestrzegane reguły żywienia, możliwość wystąpienia skrętu żołądka, można w dużym stopniu wyeliminować. Dobry hodowca zaopatrzy właściciela szczenięcia w szczegółowe instrukcje dotyczące żywienia, pielęgnacji, treningu od wieku 7 tygodni aż do osiągnięcia wieku dojrzałego, a i postępowania z psem starym! Odchów doga nie jest łatwy. Szybko rosnące szczenię, osiągające w wieku dorosłym bardzo duże rozmiary ciała, wymaga kompletnego żywienia tak pod względem zawartości takich składników pokarmowych jak białko, węglowodany, tłuszcze jak i dodatków witaminowo-mineralnych. Jakiekolwiek niedobory żywieniowe w okresie wzrostu i rozwoju psa, muszą odbić się niekorzystnie (słabe nadgarstki, rozbieżne śródręcza, łękowaty grzbiet) na sylwetce dorosłego doga!! Najlepsze szczenię, jeśli trafi w złe warunki, nigdy nie osiągnie pełni swoich możliwości wynikających z posiadanych założeń genetycznych! Niebagatelną jest więc sprawą, z jakiej hodowli kupujemy szczenię! Doświadczony hodowca pokieruje odchowem szczenięcia, pozostając z właścicielem pieska w ścisłym kontakcie!

Dog argentyński

Dane ogólne

Waga: 36-45 kg
Wzrost: 61-69 cm

Opis rasy

Jest to jedna z kilku ras, które powstały w Ameryce Południowej. Tak jak w wielu innych tego typu przypadkach również Dog Argentyński ma swojego twórcę, leadera - w osobie lekarza z Cordoby - dr Antonio Nores Martineza. Był to zapalony myśliwy co miało decydujące znaczenie w jego działaniach hodowlanych. Motywem niejako podjęcia prób hodowlanych nowej rasy były oczekiwania związane z potrzebami niebezpiecznych, argentyńskich polowań na pumy, jaguary, bardzo zwrotne i szybkie pekari oraz ciężkie dziki typu europejskiego. Wszelkie próby z wyżłami, seterami, biglami, fox houndami czy owczarkami nie zadowalały tamtejszych myśliwych. Chodziło o psa bojowego o wybitnej odporności psychicznej, jednocześnie miał to być czworonóg obdarzony doskonałym węchem, potrafiący pracować z różną szybkością, wytrzymały. Jego wielkość i masa też były istotne, co podkreślano w założeniach, gdyż miała go cechować znaczna aktywność, zwrotność ale jednocześnie i siła pozwalająca na nawiązanie zwycięskiej walki z bardzo trudnym przeciwnikiem m.in. w postaci zwierząt z rodziny różnej wielkości drapieżników.

Niewiele jest ras psów, które mają jednoznaczną identyfikację swoich przodków. W przypadku Doga Argentyńskiego można bardzo dokładnie prześledzić, krok po kroku, wszystkie etapy przedsięwzięć hodowlanych, które dały w efekcie bardzo interesującego, eleganckiego a zarazem twardego, niezwykle odważnego i walecznego psa. Strategia kompozycji genetycznych jest dość zawiła i interesująca zwłaszcza dla specjalistów, dlatego tutaj wymienię jedynie rasy, które złożyły się na naszego bohatera: Bojowy Pies z Cordoby, Pointer, Boxer, Dog Niemiecki Arlekin, Bulterier (biały), Buldog Angielski, Wilczarz Irlandzki, Dod de Bordeuax, Mastif oraz Mastif Pirenejski. Są to psy silne w każdym pojęciu. Niektóre z nich mają przewagę bieli w umaszczeniu co jest znaczące jako, że Dog Argentyński jest psem białym.

W procesie kształtowania omawianej rasy, zwłaszcza użycie Wilczarza Irlandzkiego, uważane jest za genialny krok. Celtowie używali tych psów do polowań na wilki. Wielka siła, odwaga i szybkość Wilczarza predysponowała go do skutecznego pacyfikowania wspomnianych drapieżników. Jest to największy i najsilniejszy przedstawiciel rodziny chartów. Ta kompozycja miała znaczący wpływ na siłę, szybkość, determinację, i upór Doga Argentyńskiego. Wymienione cechy w połączeniu z inteligencją odziedziczoną zwłaszcza po grupie dogowatych oraz bojowością (m.in.po Bulterierze) - składają się na wybitną psią osobowość. Dlatego nie jest zapewne przypadkiem, że rasa przypadła do gustu ludziom organizującym walki psów. Pomimo zakazu są one nadal popularne w Ameryce Południowej oraz w wielu innych krajach. Ten haniebny proceder występuje niestety również w Polsce.

Negatywem pojawiającym się czasami u Dogów Argentyńskich a kojarzonym z białym umaszczeniem jest głuchota. Takie egzemplarze eliminuje się z hodowli. Ta pierwsza argentyńska rasa potrzebuje od szczenięcia możliwie bliskiego kontaktu z innymi zwierzętami i oczywiście z ludźmi, nauki posłuszeństwa, bezkonfliktowego podporządkowywania, pogodnej koegzystencji, zabawy, jak najwięcej ruchu.

Dog Argentyński jest psem bojowym, posiadającym cechy predestynujące go do walki na śmierć i życie. Posiada próg pobudliwości przesunięty o wiele dalej niż n.p. psy obronne, jednak wprowadzony w stan agresji (ataku) nie przerwie go na żaden rozkaz aż do śmierci własnej lub przeciwnika. Wymaga dlatego wyjątkowo starannego wychowania, cywilizowania, już od pierwszych tygodni życia. W przypadku tej rasy polecam przede wszystkim szkolenie preferujące posłuszeństwo, dające tytuł psa-towarzysza. Wyższe formy szkolenia Doga Argentyńskiego, takie które zawierają elementy agresji, zwłaszcza kiedy właściciel ma niewielkie doświadczenie w zakresie postępowania z silnym fizycznie i psychicznie psem, mogą doprowadzić do bardzo niebezpiecznych sytuacji.

Dlatego podkreślam potrzebę wypracowania absolutnego posłuszeństwa ale metodami niezwykle łagodnymi a nie za pomocą twardej ręki, która może rozbudzić agresję. Odpowiednio prowadzony od pierwszych tygodni życia Dog Argentyński jest łagodny i przyjazny światu i ludziom. Uważany jest za psa o nadzwyczajnych zdolnościach. W Argentynie, omawiane dogi, pracują z dobrym skutkiem w policji i służbach celnych. Zgodnie z ich powołaniem świetnie pracują na polowaniu. O ich niebywałej wszechstronności świadczy fakt doskonałego wywiązywania się z obowiązków stróża, obrońcy jak również psa lawinowego czy przewodnika ociemniałych. Jednocześnie, Dogo Argentino to wierny i bardzo uczuciowy pies do towarzystwa.

Dog kanaryjski

Dane ogólne 

Długość życia: do 10 lat
Pies wzrost: 61-66 cm
Pies waga: 45-57 kg
Suka wzrost: 57-62 cm
Suka waga: 40-50 kg

Opis rasy
Dog Kanaryjski (Dogo Canario)
Rasa ta powstała około XVI-XVII wieku w wyniku krzyżowania ras pierwotnych Bardino i Majorero żyjących na Wyspach Kanaryjskich z psami przywiezionymi przez hiszpańskich najeźdźców. Psy te odznaczały się dużą siłą, inteligencją jak również nieprzeciętnym temperamentem. Cechy te sprawiły, że psy tej rasy były chętnie używane jako psy pilnujące stad bydła i owiec. Pasterze szybko zauważyli również inne zalety rasy i zaczęli używać psów w popularnym XIX-XX wieku walk. W związku z wprowadzeniem w 1 płw. XX w. zakazu walk psów na wyspach, rasa powoli traciła na popularności, aż w końcu popadła w niemal całkowite zapomnienie i prawie wyginęła. W latach 70. XX w na nowo zainteresowano się tą starą rasą i podjęto próby mające na celu wydobycie ze środowiska wiejskiego ostatnich żyjących osobników i zrekonstruowanie rasy. Dog Kanaryjski pod nazwą Perro de Presa Canario. Kilkadziesiąt lat temu, grupa hodowców (w tym Manuel Curto Gracia), zapoczątkowała proces odtwarzania rasy, kierując się tradycją i doświadczeniem. Od tego momentu Presa Canario stała się rasą starannie hodowaną i szeroko promowaną.W1989 roku został uznany przez hiszpańską organizację kynologiczną RSCE. W roku 2001 pod nazwą Dogo Canario rasa trafiła na scenę międzynarodową dzięki wstępnemu uznaniu przez FCI. Dog Kanaryjski szybko zdobył uznanie w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Dogo Canario to pies zrównoważony, cechujący się opanowaniem, umiejący zachować samokontrolę i powagę wobec zagrożenia. W przypadku zagrożenia reaguje szybko, odważnie, zdecydowanie i skutecznie. Wymaga prowadzenia przez osobę doświadczoną i stanowczą, ze względu na skłonności do zachowań agresywnych w stosunku do innych psów. Duża podatność na szkolenie pies inteligentny i chętny do współpracy z człowiekiem. Już sam jego wygląd wskazuje na dużą siłę. Groźne spojrzenie. Szczególnie obdarzony przez naturę do pełnienia funkcji stróża i psa obronnego. Porywczy, zwinny bojownik. Groźny wygląd i głęboki głos.
Jest łagodny i zacny wśród swoich, a nieufny wobec obcych. Bardzo przywiązany i opiekuńczy w stosunku do dzieci. Za przyzwoleniem właściciela akceptują osoby obce i okazują im nawet serdeczność. Pozostawione jednak same sobie są nieufne i mogą być nawet agresywne. Bez wyraźnej prowokacji raczej nie atakują. Niemniej jednak jest to pies typowo obronno - stróżujący.
Dog Kanaryjski nie jest psem konfliktowym i łatwo się uczy. Może mieszkać wszędzie. Doskonale sprawdza się zarówno pilnując posesji jak i mieszkając w bloku, jeżeli będzie miał zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu. Nie potrzebuje specjalnej pielęgnacji, opieki weterynaryjnej, żywienie jego też nie sprawia kłopotu hodowcom. Te groźnie wyglądające psy są w istocie łagodne i wielkoduszne dla właściciela i członków rodziny.

Doberman

Dane ogólne 

Długość życia: 8-12 lat
Pies wzrost: 68-72 cm
Pies waga: 40-45 kg
Suka wzrost: 62-68 cm
Suka waga: 32-35 kg

Opis rasy
Doberman jest bardzo eleganckim i efektownym psem, dzięki czemu przyciąga uwagę wielu potencjalnych właścicieli. Przed kupnem psa tej rasy trzeba jednak się zastanowić, czy jesteśmy w stanie sprostać wymaganiom dotyczącym wychowania szczeniaka dobermana.

Jest to rasa bardzo silna i dynamiczna, potrzebująca dużo ruchu i zdecydowanego prowadzenia. Trzeba zdawać sobie sprawę, że nie wystarczy wyjść z dobermanem trzy razy dziennie na krótki spacer dookoła bloku na „siusiu i kupkę”, tylko trzeba stworzyć mu możliwość regularnego wybiegania się. Dobermany mają krótką sierść, bez pod szerstka i absolutnie nie powinno się trzymać ich poza domem. Z psem tej rasy należy ćwiczyć od szczeniaka, uczyć go prawidłowych zachowań, zapoznawać z wszelkimi sytuacjami dnia codziennego, które mogły by wywołać stres. Jest to niezmiernie ważne mając na uwadze jego wrażliwy charakter. Nie można zostawić go „samemu sobie” do roku, a potem od razu zdecydowanie wymagać posłuszeństwa. Przy jego wychowaniu należy kierować się przysłowiami: „czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał” oraz „czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci”.

Trzeba zdawać sobie sprawę, że doberman nie jest psem dla wszystkich oraz nie nadaje się jako pierwszy pies dla początkujących właścicieli. Psy tej rasy mają często mocny charakter i jeśli trafią na niezdecydowanego przewodnika, mogą bezwzględnie to wykorzystać próbując objąć przywództwo w ludzkim stadzie. Mając na uwadze jego wielkość i siłę, należy zrobić wszystko, aby tego uniknąć.

Z drugiej strony dobermany są bardzo delikatne i łakną kontaktu z człowiekiem. Potrafią godzinami siedzieć przy swoim właścicielu i domagać się pieszczot. Są w tym niestrudzone. Użyją swego sprytu i inteligencji, aby zwrócić na siebie jego uwagę. Uwielbiają spać w łóżku!

Rozpoczynając szkolenie młodego dobermana należy szczególną uwagę zwrócić na konsekwencję w postępowaniu z nim. Bardzo szybko bowiem uczy się, ale tych dobrych rzeczy jak i tych złych. Absolutnie nie można mu pokazać, że może nie słuchać swojego pana. Pracując z dobermanem należy postępować delikatnie ale stanowczo. Zanim będziemy czegoś wymagać upewnijmy się, że pies dobrze wie, o co nam chodzi. W pracy obowiązuje zasada, za dobre wynagradzamy a za złe karcimy. Jako nagrodę stosujemy smakołyki. Doskonałą nagrodą dla psa jest również zabawa ze swoim panem. Dlatego warto nauczyć psa zabawy z nami, czy to z piłeczką, czy inną zabawką. Dzięki temu nasz pies będzie zawsze gotowy do współpracy i skoncentrowany na przewodniku.

Nie ma złotej recepty na szczęśliwe życie z dobermanem, ale zapewniając mu codzienną dużą dawkę ruchu i dużo uczucia, zachowując przy tym konsekwencję i zdecydowanie mamy spore szanse na przeżycie z nim wielu wspaniałych chwil.

Dalmatyńczyk

Dane ogólne 

Długość życia: 12-13 lat
Pies wzrost: 56-62 cm
Pies waga: 27-35 kg
Suka wzrost: 54-60 cm
Suka waga: 24-29 kg

Opis rasy
Ze względu na swoje charakterystyczne umaszczenie (czarne bądź brązowe cętki na białym tle) dalmatyńczyk jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras.
Jest psem pełnym radości życia, o bardzo wesołym usposobieniu, aktywnym i energicznym. Dalmatyńczyki są inteligentne, mają doskonałą pamięć, są pojętne i chętnie się uczą, pod warunkiem, że właściciel wie, jak z nimi postępować. Wychowanie powinno opierać się wyłącznie na pozytywnych metodach, jasnych i zrozumiałych dla psa zasadach.
Trzeba pamiętać, iż są to psy wykazujące silną wolę i nie należy się spodziewać, że będą automatycznie wykonywały polecenia właściciela. Duża aktywność i energia oraz własne zdanie są równoznaczne z brakiem automatyki w wykonywaniu poleceń. Konsekwencja i bodźce pozytywne w postaci smakołyków i pochwał stosowane od wieku szczenięcego prowadzą do wychowania wspaniałego towarzysza codziennego życia dla całej rodziny. Aby tak się stało dalmatyńczykowi należy zapewnić odpowiednio dużo ruchu i zajęcie, tak aby znalazł ujście dla swojej niepożytej energii i mógł wykorzystywać wrodzony spryt i inteligencję.
Dalmatyńczyki są bardzo wrażliwe, potrzebują dużo miłości i uwagi. Są bardzo towarzyskie, lubią przebywać z ludźmi, dlatego nie należy ich izolować od rodziny i spotkań towarzyskich (co nie oznacza, ze nie można ich zostawić samych w domu na kilka godzin). Dalmatyńczyki nie nadają się do trzymania w kojcu (nie tylko z powodu krótkiej sierści).Dalmatyńczyki są bardzo wesołe, długo dojrzewają i nawet w wieku dorosłym mają w sobie i okazują światu „szczenięcą radość życia”. Ktoś kto szuka psa ruchliwego, aktywnego, pełnego energii i jest gotowy ofiarować mu miłość i ciepło na pewno pokocha dalmatyńczyka i pozostanie tej rasie wierny na zawsze.